Алаңдайды көңілім, алаңдайды – Жарылқасын Аманұлы

Алаңдайды көңілім, алаңдайды,
Елде қалған еңкейген анам жайлы.
Бұғанасы қатпаған балам жайлы,
Әлде қандай күйде деп қорыққан кезде,
Қызыл тілі қорқаудың жалаңдайды.
Жіпсіз матап тастайтын төсегіне,
Жетпістің ілікті анам жетегіңе.
Қарттық кімді зар етпес кешегіге,
Немересі о да жүр жеті жасар,
Ойнақтаған оралып етегіне.
Отын керек, су керек, соғым керек,
Қытымыр қыс тұра ма жоғыңды елеп.
Қытымырға қыртысты қоңың керек,
Жылы-жұмсақ анаға майлы аспенен,
Жылы-жұмсақ балаңа қолың керек.
Көнбейді анам, кел десем астанаға,
У-шуынан қаланың жасқана ма?
Қарайлай ма қатарлас басқаларға?
«Әкең марқұм рухы жалғызсырар,
Әруақты етпе деп босқа нала».
Мақтаныш та, мұң да бар шарасында,
Анам отыр ағайын арасында.
Туып өскен өзінің Таласында,
Алабұртқан көңілі бірақ, бірақ,
Бізбен бірге Алматы қаласында.