Жаратқанның рұқсатынсыз түспес – Нұрбек Нұржанұлы

Жаратқанның рұқсатынсыз түспес
әр жапырақтың тағдыры ерек...
Жапырағым-ай жанымыз түстес,
Айтып келдің бе тағы бір дерек;
Хақ екендігін өлім көршінің,
Жырлай келдің бе көңіл қонағым?
Еліктейтінім, менің бір шыным,
Ақша бұлттарға жеңіл қонатын,
баяу көшетін...
солармен бірге
мұратын тапқан жан бар ма, сірә?
Жапырақтармен сыңардай мен де,
Қарсы алатыным таңдарды күле...
Сүйсінетінім, қызғанатыным;
Нөсерлі жауын, тәж киген шыңды,
Күн батқан шақта аздаған мәнім –
Еркелетемін әлдилеп гүлді.
Шұғыла қонған сәби кірпігін,
Тәубаға келген пенденің демін,
Бөгде бөлген нан және бір тілім,
Қайықтың үнін желкенін керген.
Терезелерге сіңген іңірді,
Пақырдың әрі сатылмас арын.
Осы бояулы күлгін өмірде,
Ойсыз күндер ме, жаңылтпаш бәрі.
Сәбилік ескен мекенді айтшы?
Көңіл қай жақта мөлдірлік тұнған?..
«Жақсы адам» дейсің, мен енді... қойшы...
Өткен бе? Өткен...
Күлдіріп қалған...
Жапырағым-ай жүрегім түстес,
Тербелген лепке тәнім-бағында.
Жақындап қапты... Білемін... Күз бе?..
Жапырақ түссе Тәңірі «қолында»...