Өлең, жыр, ақындар

Күз бен өмір

  • admin
  • 22.04.2024
  • 0
  • 0
  • 449
Бір соғылмай тұра алған бұл бас қашан?
Жарқ етсін от, жүрегіңе тас қаша!
Ертеректе мен сезінген, мен көрген,
Мынау өмір басқаша еді, басқаша!
Түссе ымырт Ай сәулесін сауады,
Бұлт шаһарға аңсарым да ауады.
Күз оралды бұлыттағы қайыңға,
Көк аспаннан жапырақтар жауады.
Төсімдегі қара аспан ашылды,
Аспан ана тойдырды кеп аш ұлды.
Бұлт мойнынан алқалары үзіліп,
Көк аспаннан күміс моншақ шашылды.
Құлақ түрші күз зарына, тек үнге,
Саумал самал әтірінен себін де.
Жамылады күзгі шаһар тұманды,
Тар көшелер киінеді кебінге.
Тоқтатпашы, мұңның күйін шертем мен,
Жоқтаймын кеп сезімдерді ерте өлген.
Адамдардың жүректері сұп-суық,
Ақ қайыңның жапырағы өртенген.
Кім түсінсін жүзі сынық бұл айды,
Қара аспанның терезесі жылайды.
Мен секілді күз тағдырға шыдамай,
Жапырақтар жығылады, құлайды.
Құлпын бұзып шыққан екен сөз неше?
Бүгініме қарап тұрды көз кеше.
Қазір ғана мен сезінген, мен көрген,
Мынау өмір енді мүлдем өзгеше!



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Жалғыздық жамылған күз

  • 0
  • 0

Көшені кезеді ақ тұман
Ажалдың күпісін киініп.
Жапырақ құлайды сыбдырлап,
Самалмен үзілген күй іліп.

Толық

Сағындым...

  • 0
  • 0

Қош келдің көктем,
Қош келдің құстар,
Қош келдің!
Жапырақ бердің қайыңға мынау, дос бердің.

Толық

Мұң патшасы

  • 0
  • 0

Қарап тұрған жалғыз жанар тесіле,
Ай көзінен сіңдіріп мұң төсіме.
Тәнсіз жүрек ақтара сап қайғысын,
Төне қалды бұлт көйлегін шешіне.

Толық

Қарап көріңіз