Суықты сүйетінім несі екен – Нұрбек Нұржанұлы

Суықты сүйетінім несі екен
Жылытқым келгенінен болар.
Үп еткен лепке жапырақ тоңғақ
үсіпті күз қабығында қанап.
Жауын. Қолшатырлар. Жаяужол.
Жаңбырлар өтіп барып плащымнан
Ішіме тамып кететіні несі
Тәп-тәтті һам ащылау?
Ару қолшатырына қорғанды,
керек жоқ оған жауын...
жүрісі –
жаңбыр ғой, тұрысы да.
Таранған
шашынагүл қадағанжансыздау...
Астында қолшатырдың жауын-қыз,
жауыңыз дала асып, тау асып...
адымың – моншақ-моншақ тамшылар
мөлт етіп баяу басып барасың...
Қараша қарғалары таниды
досындай мен бейбақты...
неге ме?
Өйткені, менен ұшқан;
қарғалар –
қарқ еткен қарашығым, керегем,
бәтіңкем,
түнге жұтылған бөлмем...
Жаңбырдың жол кірлетті балағын...
Қолшатырыңнан сырғып бара жатқан
Қараша қарашығы ғанамын...