Өлең, жыр, ақындар

Соғыста

  • admin
  • 31.07.2024
  • 0
  • 0
  • 613
Аспанның ең шетінде
Қорғасын бұлт тұр қатып,
Кенет шарт айрылып,
Жөнелді лек-лек...
Бұрқатып, сел атып,
Найзағай күркіреп,
Қызыл қанжарын сермеді.
Демалып дүние теңселіп,
Қуды қапырықты жердегі.
Сыңсып жер зар қақты,
Өлмек бар, тірілмек жоқ!
Тебірентіп кетті жан-жақты.
Қап-қара тұман жерге көсілді,
Ашылды бар дозақтың есігі.
Майдан, ойран...
Зілзала болды жер неге?!
Осынау қиямет жайында,
Жырлағым келеді,
Тебірене!



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Александр Невский

  • 0
  • 0

Есіңде ме еткен сонау,
Сатырлаған мұз майданы;
Батырсыған атаңа анау,
Кім түйреді көк найзаны?

Толық

Досым-ау

  • 0
  • 0

Досым-ау. Қалижан Бекхожин
Өмір деген кеңістікте осынау,
Мен де құспын ұшқан көкте шырылдап.
Құстың ісі көріне ме, досым-ау,

Толық

Есімде

  • 0
  • 0

Қалды есімде сол шағың
Тұрдың - ау сен күлімдеп,
Жалындады құшағың,
От жүрегің дүбірлеп.

Толық

Қарап көріңіз

Басқа да жазбалар