Өтірік – Айтақын Бұлғақов

Сену қиын бір Құдайдан басқаға,
Жағу қиын жәдігөйлі қасқаға.
Ұл алдайды, қыз арбайды құбылып,
Мына қоғам қайда барад масқара.

Мінбелерде аузы-басы көпіріп,
Дөкейдің де айтатыны өтірік.
Елдің мұңын елеген боп, есінеп,
Ықылығы атып тұрар кекіріп.

Алдау-арбау пайда табу мақсаты,
Саудагердің шыққан емес, жақсы аты.
Ақиқатты ақ кебінге ораған,
Дүмшелер мен дүмбілездер шаршатты.

Алау оты жанған сайын өсектің,
Тұлпарды да мысы басты есектің.
Жұмыртқасын жат ұяға тастаған,
Кеудесінде аяныш жоқ көкектің.

Өтірікке сала алмайсың құрықты,
Лайлаған тұма бастау тұнықты.
Суайттығын ел біледі сұғанақ,
Ұрлықшыдан сайлап қойдық ұлықты.

Махаббатты мазақтаған есіріп,
Сүйдім-күйдім дегені де өтірік.
Сезімдерін селге ағызып серуендеп,
Тастан-тасқа секіріп жүр кекілік.

Өтіріктің өсіп-өніп өркені,
Желмен бірге тербеледі желкені.
Шым астында шындық жатыр шыңғырып,
Дем салғанмен табыла ма, дерт емі?!