Шыбық ұстап бағлан баққан күндер – Сағыныш Намазшамова

Шыбық ұстап бағлан баққан күндер,
Ағынындай Ақсудың аққан күндер.
Алтыны да, күмісі керек емес,
Алқымыма тұмар ғып таққам гүлдер.
Туған жер топырағын түйгенсің бе?
Ұрпақ жерін ұлықтап үйренсін де.
Қамқа тоның қажет деп ойламаймын,
Арқа жоным шыңдалып күйген күнге.
Кеш мені.
Жоқпын әлі түк өндірген,
Көсіле бір мінбедім күреңді мен.
Төскейің жұмақтайын жылы тиер,
Табаныма тас батып, тікен кірген.
Ақ некелі жандарға арқан керіп,
Тары түйген әжеден талқан жедік.
Тауың биік тұрғанда, туған жерім,
Жанашыр бар жұбатар, қалқам берік.
Атамекен, ауылым – Қосағашым,
Аттағам сенде өмірдің босағасын.
Әженің әлдиімен тербетілген
Бауырың ақ бесіктен босамасын!