Ержан ағама – Сағыныш Намазшамова

«Қайрат етем тас қабағын осы ұлдың», -
Деуші едім ғой,
тұлдыр күннен тосылдым.
Қара керге ер-тұрманын қалдырып,
Қара жерге қара жер боп қосылдың.
Ашық күнде су мүжіген асқарым,
Жанарыңды жұтып қойды қас-қағым.
Сен бардағым –
кеңге салу арқаны,
Сенсіз қайсар, қатал бола бастадым.
Қанат қатты, інілерге аға боп,
Ағалықтан алқымымда жанады от.
Уақыт қана қайтарады уытын,
Айлалы ажал ащы уына дауа жоқ.
Тас тағдырдың талайына бағынып,
Сағым көшіп бара жатыр ағылып.
Тоңып қалған жоқ шығарсың, ағатай,
Топырақты жатырсың ғой жамылып?!
«Қайрат етем тас қабағын осы ұлдың», -
Деуші едім ғой,
тұлдыр күннен тосылдым.
Қара керге ер-тұрманын қалдырып,
Қара жерге қара жер боп қосылдың.