Бойжеткен – Сағи Жиенбаев

Көз алдымда бала кезің
Балаусадай бал – құрақ.
Таңғы шықтай қара көзің
Тұрушы еді жаудырап.
Көктем желі әлдилеген
Құстар әнге салушы еді,
Мен де сол кез ән-күйменен
Аялаушы ем, жаным, сені.

Көп қараушы ең бұлақтарға
Күмбірлеген бұралып.
Жас ағаштар гүл атқанда,
Жайнаушы едің қуанып.
Кекіл шашың желбірейтін
Көктемдегі құрақтардай.
Қос жанарың мөлдірейтін
Кең далаға құмартқандай.

Содан бері өтті күндер,
Өтті жылдар ағыла.
Нұр сәулесін төкті күндер
Сенің де албырт жаныңа.
Бір толқынның сені әрдайым,
Тербеткенін сезе алдың ба,
Бәрін айтып неғылайын,
Өстің ғой сен көз алдымда.

Секілдісің аппақ арай
Тұрған сәуле шашылып.
Байқап тұрмын, баққа қарай
Барасың ғой асығып.
Жас жүректі ерткен лебі,
Жанып тұр ғой жүзің нұр боп.
Өзің де бір көктемдегі
Қалыпсың ғой қызыл гүл боп...