Соңғы үміт – Нұрдәулет Серікболатұлы 

Сағынасың, іздейсің, тырбынасың,
Ол жанды бұл дүниеден таба алмассың.
Білмейсің не істеріңді жалғыздықтан,
Қалғансың бауыр басып, араласып.

Күтесің таң атырып, кеш батырып,
Келер ме, сол жаннан бір алып-ұшып?
Телефонға телміріп жүрген кезде,
Білмейсің біраз жылың кеткен ұшып...

Күтесің. Күту менен жылдар өтер,
Сол жылдарда бір өзіңді аңсап өтем.
Аңсауменен алаңдап жүрген кезде,
Аңсарым адастырып алмаса екен.

Мүмкін сағынбайын, іздемейін,
Келер өзі біз танысқан күзге дейін.
Қарай берем әр көліктің ақ түсіне,
Түсіп қалар ішінен періштейін.

Қойғанбыз махаббаттың мұнарасын.
Кеткенбіз болашақтың қалауы үшін.
Уақыт өте, жүздесіп сана биігінде,
Сол уақытта құрармыз- махаббат мұнарасын!

Авторы: Нұрдәулет Серікболатұлы