Жасырын ажарым – Оразбай Сарыбаев

Мен сөнгенмен,
Сен жоғалды дейсің бе?
Өлең барда
Өшпес із бар, ей, менде.
Сырлы сөздің
Қан тамырын ұстап ап,
Жыр жазамын
Қара жерге енсем де.

Таңылса да
Тозған тасқа мәңгі атым,
Сазым қалар,
Жансыз болып қағатын.
Ессіз бейне
Ескі сурет ішінен,
Күй төгемін,
Есіңе сол сәт салатын.

Жабырқама,
Тұнжырап өксіп кеудеңде.
Түңілу жоқ
Ғұмыр бәрібір өлшеулі мөлшерде.
Бір сүйеніш,
Бір арман жоғалғанмен,
Бақыт тілеймін
Көлшіктей қатқан жас көздерге.

Шұғыладай
Таң шапағы жадырап,
Шабытымды
Салқын желге сыйғызсам.
Жол ашармын
Ақ бұлттардан қол бұлғап,
Кезің болса
Өзімді іздеп зарыққан.

Көлеңке боп
Түсем түннің түбіне,
Теңіздейін
Тереңіме құнықсаң.
Қиял жалын
Безінбесе егерде,
Мың құбылған
Дүрсілдеген ғайыптан.

Автор: Оразбай Сарыбаев