Сені жырлап өтермін… – Манарбек Қарекенов

Ғалым толған, бақыт қонған,
ақын қылған Алматы,
Сенің анау Алатауың қарт абыздай салмақты.
Қазағымның өркениет ордасына айналған,
Алты алашқа орның бөлек сұлу қала, ардақты!

Сенің асау өзендерің мөлдіреген жанды су,
Өткен өмір – өзіңдегі бақыт құшу, сән құшу.
Шәрбат жырдың тұңғиығын
жүрегіңе құйып ап,
Ойнақтаған шабытыңның толқынымен алысу.

Сұлу шаһар тең келмейтін өзге мекен елдегі,
Орны бөлек, жасыл-желек асқақ қала жердегі.
Құшағыңда махаббаттың жылулығы сезілер,
Аққу-қаз да қимай ұшар күз келгенде көлдегі.

Ойды толғай, сырды мүжіп тұрар биік асқары,
Өткен ғасыр сырын шертер
шатқалдары, тастары.
Сырласқанда ғалым,
ақын түнде жұлдыз, айыңмен,
Ғылымдағы, өнердегі жаңалықтың бастауы.

Дарытқандай аналардың мейірімін, ыстықсың,
Жердің күнді айналғандай бір өзіңе ынтықпын.
Әсем қала, ел жастарын
бауырына тартатын,
Ордасына айналғандай
сенің көшең шаттықтың.

Аман шықтың желтоқсандай
сен кешегі сынақтан,
Баса алмай ҚАЗАҚ рухын,
ұлын-қызын жылатқан.
Қанды оқиға жақсылықтың
бастауына айналып,
Куәгері өзің болдың тәуелсіздік таңы атқан.

Егемендік ғасырлардың арманы еді аңсатқан,
Алынбайтын белестей боп,
қайсар елді шаршатқан.
Ең алғашқы астанасы өзің болдың, Алматы,
Сондай бақты бұйырыпты бір өзіңе,
Жаратқан!

Алматы – сен байлығысың,
мақтанышы ұлтымның,
Рухани ордасына айналғансың жұртымның.
Көшеңдегі тал-терекпен,
гүлдеріңмен сырласып,
Сен туралы өлең жазсам деп
қаламға ұмтылдым…
Ұзақ қарап тұрамын мен қайталанбас пішінге,
Көшеңдегі батырлар мен ақын толған мүсінге.
Таңғалу мен тамсануды
сыйғыза алмай жүрекке,
Мен ақын боп жаралдым-ау,
сені жырлау үшін де!