Түн елесі

Түнгі үн  көктем кеші ,
Бір қыздын жүзіне шағылысты - ау ай сәулесі.
Сынғыр күлкі ұян мінез ,
Көп адамның жанарында тұрған елес ,

Қара шашын жел тербетті баяу ғана,
Көздеріне мұң тұратын тауға ғана.
Сөйлегенде түннің өзі тына қалып,
Жүректерден ән шырқалды баяу ғана .

Бұл қыз өзі шөлдің сағымы ма,
Әлде менің майдайыма жазған тағдырым ба.
Қара көзін бір көруге ынтызар боп,
Жүрегім жүр жалғыздықтың табыныңда.

Түн тарқаса елесің де жоғалар ма,
Сұрақтарға жауап таппай жүрек тағы тоналар ма?
Өзіңді енді жөнге келтір,
Сен түсіме қайта оралар да…

Ай астында қалған іздер  өшпес әлі,
Сағыныштың елесі көңілден кетпес әлі.
Сен кеткенмен, көктем кеші есімде тұр,
Жүрегім сені ұмытқандай бола алмады .