Алтыннан аттап жолдағы

Алтыннан аттап жолдағы,
болғанмын талай періште,
бір кісі құсап мен дағы,
пенделік қылсам теріс пе?
Күнәмді жіпке тізгенде,
таспихтың тасы жетер ме?
Буыршын бұйда үзген бе,
бекерден тіпті бекерге?
Жанымды кейде жейді шын,
дуылдап өткен думан кез,
бұлтарта қояр деймісің,
аспаннан қарап тұрған көз.
Шыбын жан ұшып бодауға,
қаққанда көктің қақпасын,
күнәмді менің санауға
құдайым уақыт таппасын!