Тiлтұмар

Тiлтұмардай көгершiн мен кептерге,
Тұрымтайдың теперiшi өткенде,
Тұтамдай сөз өткiзе алмай өктемге,
Теңдiк үшiн тебiскендей Тептерде,
Ерулiге қарулы сай сәттерде,
Қырып-жойып оқпанмен де, оқпен де,
Құмбыл халық қара қанға бөккенде,
Қанды жұма қасiретi жеткенде,
Жер-жаһанда iшiн тартып көп пенде,
Дүниенi дүбiр кернеп кеткенде,
Ортекелер орғығандай бөктерге
Өлеңдерiм өрiп шықты дәптерге...
Өртке, дертке, сертке малған – қысса-жыр,
Шыңыраудан қайнап шыққан құса бұл,
Оу, Алашым, ақыныңды шет көрме...
Жүргiзе алмас перғауынға Мұса әмiр,
Әмiр етсе – Жаратқанның iсi әдiл...
Шерiн төккен шайырда жоқ бет-перде,
Тiлiне ешкiм сала алмайды тұсауыл!