Мәжнүн тал

Аспан баяғыда ашылған,
Жаңбыр аяғы да басылған.
Сен несіне жылап қалдың,
Мәжнүн тал,
Көктің қолы сипағанға шашыңнан?
Мейлі, шеріңді қозғасын,
Аман-есен ғой өз басың...
Қыздардың әдетін қайдан алғансың,
Қит етсе сығатын көз жасын?
Бұлтымен басқанға,
Жаңбырын шашқанға,
Емексіп, егіліп,
Еліктеме аспанға!
Мүбада,
Желмен сүйісу күнә ма?
Сірә да.
Бұлттар сөзінде тұра ма?
Қой, қалқам,
Мәжнүн боп кетсең де жылама!..
Әркімге – әртүрлі сыбаға!