Қуаныш – Сырбай Мәуленов

Қыстай жатқан сіресіп,
Аспаннан бір от шығып,
Жаңбырлы жел тұр есіп,
Күн күркіреп, көк шығып.
Қыстан шыққан қысылып
Құшады ой-хой, жазды ауыл.
Аспан жатыр ұшырып
Ала бұлтын қаз бауыр.
Асыр салып ақ бұлақ,
Сыртқа тепкен бұла күш.
Қырда ойнайды шапқылап
Бала болып қуаныш.
***
Күннің көзін бұлт алса,
Жердің жүзі түнерер,
Жан ашуы бұрқанса,
Жай түсті деп біле бер.
Жаңағы кек жаңғырып.
Көпке дейін ашылмас.
Долы толқын жарды ұрып,
Көпке дейін басылмас.
* * *
Кетпейді гүлдер көңілден,
Гүлдер ғой менің сырласым,
Мұңды бір күні төгілген
Мөлдіреп сонда тұр жасым.
Келгенде алғаш қыз арман
Куә ғып көктің жұлдызын,
Ұялып алғаш қызарған
Бетінде гүлдің тұр жүзім.
* * *
Бел байлап басын тіксе қатерге кім,
Шытырман махаббаттың өтер жолын,
Махаббат — майданы ол Спартактың,
Махаббат — қызғанышы Отеллоның.
Махаббат — жанар тау ол жалын іші,
Махаббат — вулкандардың жарылысы,
Сарғайып Одиссейді көп жыл күткен Махаббат
Пенелопа сағынышы.
Махаббат — қайрат, сабыр тұрақтылық,
Махаббат — бір-ақ өлу, бір-ақ туып,
Махаббат — күн.
Батарда шыққанынша
Қоштасқан аспанымен жылап тұрып.