Ғашықтық — ғазиз дерт

Ғашықтық — ғазиз дерт, жанға біткен жазылмас сезім.
Жүрекке түскен бір сәулең мың түнекті аз қылар әрдайым.
Сені көрдім — көзіме келгенде көк перде тұтылғандай болды.
Көңілімді кие шалып, Тәңір нұры құйылғандай сәуле төгілді.

Назарың — найзадай өткір, тілің — балдай тәтті әр демде.
Бір сөзбенен жан алдым, бір күлкіңмен қайта салған сезім мен үміт.
Сағыныш — сар даладай кең, жел кезгенде күңіренер үні терең.
Сенсіз өткен әрбір таң жалған дүние боп көрінер өзіме әрдайым.

Айтпадың, мен де айтпадым, іште тұнды ынтызар жаным, тербеліп.
Көңіл деген көне шаһар, құпиясын кім бұзар деп ойладым тереңінен.
Егер тағдыр қосса да, қоспаса да бұл ғаламның жолында менің жүрегім.
Сені сүйген жүрегім ар алдында тұрар аман күйде мәңгілікке.

Көңілімде бір ғазиз бар, айтылмайды тілменен сезіліп әр демде.
Көрсем ғана жаны жай, тынышталар бір денемнің түбінде бар сезім.
Назды жүзің көрінсе, нұрға толар жанарым, қуанып, жүрек дірілдейді.
Көңіл деген көне жұрт саған қарай ауады, сүйіп мені әр сәтте.

Сағынышым — сазды үн, жүрек түбін тербетер әр сәтте мәңгі еске.
Сен бар кезде бұл ғалам маған ғана ел боп жетер ұқсамай, барлығы көрініп.
Артық сөздің керегі жоқ, іште тұрсын ынтызар сезім, жалғанға жол бермей.
Жай сүйгенім жетеді, қалғанына сабыр бар, жанымды тыныштықпен толтырып.