Ертең біз де ескерткіш болып қалармыз

Адам өмірі — аялдаған бекет пе,
Бірі кетіп, бірі қалар жүректе.
Кездесулер кездейсоқтық болғанмен,
Ізі қалар кей адамның жүректе.

Кеше ғана көз көргендер көп еді,
Амандықты бөлісетін кез еді.
Бірі ерте, бірі кештеу аттанды,
Ізі қалды мына жалған бес күнде.

Жалған дүние зымырайды, зулайды,
Мәңгі ешкім бұл өмірде қалмайды.
Біріңді бірің бағалаңдар, уақыт барда,
Жылтырына жармаспай жалғанның.

Кеше ғана бірге жүрген жандар-ай,
Орындалмай қалды қанша арманы.
Көре алмай кетті талай қызықты,
Жақындарын қимай кетті талайы.

Көздің жасын кім тоқтатар төгілген,
Қимастықтың мұңы кетпес көңілден.
Бірі кетіп, бірі қалды сағынып,
Жүрек сыздап, үнсіз ғана мұң кешкен.

Жалған дүние зымырайды, зулайды,
Мәңгі ешкім бұл өмірде қалмайды.
Біріңді бірің бағалаңдар, уақыт барда,
Жылтырына жармаспай жалғанның.

Біздің де түсетін бір аялдама,
Бізге де кезек келер аяқ астында.
Бүгін біздер еске алған жандарды,
Ертең біз де ескерткіш болып қалармыз.

© Сабазбеков Медет