Өмір – мәре

Азулылар көнбістерді жүндеумен,
Дарынсыздар дарындарды күндеумен.
Тақыр кедей қу жалғанға кіжініп,
Өтіп кетер өз тағдырын тілдеумен.

Ақылмандар бірін-бірі сыйлаумен,
Ақылсыздар мәртебесін бұлдаумен.
Ақ көңілдер өзге үшін өртеніп,
Өтіп кетер өзін-өзі қинаумен.

Біреу құрап, біреу жайпап өтетін,
Біреу байқап, біреу шайқап жететін,
Өмір – мәре ертелі-кеш қиылар,
Бай-кедейді теңестіріп кететін.

Сонда қалай өмір мәні өрілген...
Жеңген бар ма, кімдер мұнда жеңілген?
Ұстын болып тұру үшін тарихқа,
Қанша дарын өтті екен өмірден?

Мұқағали кімнен медет сұраған...
Қара өлең неге өксіп жылаған?
Абай татқан уытынан қамшының,
Жыр тасқыны арна бұзып құлаған.

Тірлік неге құралады қиыннан...
Өре неге сонша келте қиылған?
Көзге ілмей тірісінде Шәмшіні,
Өлтіріп ап әруағына сыйынған.

Кәрі тарих қатыгезден жерінген,
Қанша жара жазылмады көңілден.
Елін сатқан, жерін сатқан патшаға,
Қияметтің қыл арқаны керілген.

Ертелі-кеш өмір – мәре қиылған,
Мүңкір-Нәңкір алмас қылыш суырған.
Елі үшін еңіреген ерлерге,
Жұлдыз болып жанып өту бұйырған!