Арқа

Тау бөктері, саяжайлы танапта,
Шахановпен бірге болдық қонақта.
Тост көтердік, ән шырқадық, биледік,
Ара-кідік көңіл қойып шарапқа.

Қыза келе базынаны бастадық,
– Жыр оқы, - деп Мұхаңа көз тастадық.
Асып-тасып жыр тасқыны төгілді,
Біздер оны шапалақпен қоштадық.

Міне, тұлпар, қалай-қалай шабады!
Көз алдымда сұңқар қанат қағады.
Алдын тосқан қой тастарды елемей,
Тау өзені сарқырап кеп ағады.

Жыр – құдірет саяжайға қамады,
Арынды жыр құлағыма жағады.
Өң мен түстің арасында тұрғандай,
Бірте-бірте арқам қозып барады.

Толқып көңіл арнасынан асады,
Әттең бірақ, Мұхтар мысы басады...
Таудай-таудай ой қопарып бір кезде,
Мұхтар аға бір үзіліс жасады.

Түрегелдім есеңгіреп орнымнан,
Шығармаққа өлеңімді қоржыннан.
«Су қасынан құдық қазба» дегендей,
Суық көздер қадалады соңымнан...

–«Бұхар менен Сүйінбайды көреген,
Тезек төре сұрқылтайға теңеген.
Замандасы болғаныңда сені де,
Хан тұқымы болар ма еді елеген?»

Ары қарай оқып кеттім мен өлең,
Мұхтар аға, қозып кетті делебең...
Толқып тұрып сөздер айттың жалынды,
Мына мені Тұманбайға теңеген.

Содан кейін жатып келіп мақтадың,
Кейбіреуге онша, аға, жақпадың...
Бірақ, бірақ,.. көзін ашып қолыңмен,
Бір бұлақты тартылудан сақтадың!