Дендрарийдегі сыр

(Ақмарал Леубаеваға)

Ойға тұнған қазақы жазық маңдай,
Келешекке хат болып жазылғандай.
Сәлем бере ағаңа хош келіпсің,
Жетім көлге оралған аққу-қаздай.

Қос ішектің құлағын бұрайсың ба,
Алты ауызын ауылдың сұрайсың ба?
Орақ тілді ағаңды қайрап салып,
Қонақкәде, Ақмарал құрайсың ба?

Тамылжыған табиғат аясында,
Шабыт келсе, аянып тұрасың ба?
Паналаған кептерге текті қыран,
Қиянатқа бармаған ұясында.

Құрышын бір қандырған құлақтардың,
Сырлы сазға шарасыз тұзақталдым.
Жабырқаған көңілді жадыратқан,
Тамшылатып жүректен жыр ақтардың.

Жеті құздың бірінің етегінде,
Мен де жүрмін Музаның жетегінде.
Ұсақтардың жебесі жете алмайтын,
Менің қосым қырандар мекенінде.

Аянышты қылығы ұсақтардың,
Шөп тастайтын көзіне бұлақтардың.
Көзге ілмес жабыны қазанаттар,
Нысанасы болады пышақтардың.

Үгіндіні қапталған құшаққа алып,
Кесектерден көргенмін жырақталып.
Ми қазанын сапырып дал боламын,
Көкейімде жауапсыз сұрақ қалып.

Соры қалың бағынан мына бақтың,
Көріп тұрып қалайша шыдамақпын?
Құлақтары тас керең дөкейлерден,
Дертке дәру мен қалай сұрамақпын?..

Бетке алса «әбжылан» ырыс бағын,
Ақ құямын толтыра ыдыстарын.
Сирақ мүжір – бәкіге айналады,
Сақпаншының қолында қылыштарың.

Қояр едім мән беріп қарамай-ақ,
Табаныма тас батты жалаң аяқ.
Көк аттыға ақынды желкелетіп,
Ұсақталған қоғамды барам аяп...