Бір үзік жыр

(Кең пейіл Кендебай ағама)

Бала көңіл, бал мінез, бидай өңді,
Маңдайына түсірген шимай енді.
Жарқын ойлы пейліңе пида болдым,
Жан-жағына жүретін жинай елді.

«Адал, аңқау ақынбыз біз» - дейтінің,
Ұнады, аға, тек үміт үзбейтінің.
Қырандыққа ұмтылған қасиетің,
Адамдардың бойынан іздейтінім.

Бақтың бағын ойлаған бағбан ақын,
Ақиқаттан сұрайсыз жалған хақын.
Таскереңнің құлағын ашар ма екен,
«Дөкейлерге» ашынып жазған хатың.

Қоғам, қоғам күйінде қала бермек,
Татқан дәмі шындықтың шала кермек.
Ұлбикенің тағдыры кімдерде жоқ,
Әр ақынның кеудесі тола өрнек.

Талан болам, талқымның тәбіріне,
Түскен сайын жаманның жәбіріне.
Сіздей жақсы жандарды көрген сайын,
Шүкір деймін көрсеткен тәңіріме.