Нарыққа бағынған Гиппократтың анты

Бұл бетте «Нарыққа бағынған Гиппократтың анты» атты Ахат Кендебай жазған өлеңнің мәтіні толық жарияланған.

Бесігінен нәресте шошынғандай,
Тосып тұрар кей күнің тосын жағдай.
Ақпараттың бүгінгі дүмпуінен,
Жұмағыңның есігі ашылғандай.

«Қатерлісі ісіктің емделеді,
Кесел меңдеп алғанды теңгереді»
Жаңа ғасыр сыйлаған жаңалыққа,
Қандай ерлік жаһанда тең келеді?!.

Сенер-сенбес сезімнен арыла алмай,
Тепсінеді жүрегім жарылардай.
Азаматтың сорына ара түскен,
Қандай ғалым болса да бағы жанғай.

Өткен ғасыр – ғасыры қарулардың,
Шашын қиған, шорт кесіп арулардың.
Ізгілікке бет бұрған бұл ғасырда,
Ей, адамзат, дертіңе дәру алғын!

Бомба қысып ғасырдың тақымына,
Тұтқын болды адамзат ақылына.
Селт еткізген ғаламат бұл жаңалық,
Шабыт құйды сапырып ақынына.

Дауа болар кеселге тұмар таққан,
Бүкіл әлем қуанып шығар жатқан...
Бірақ, бірақ... кездескен дәрігерім,
Қуанышқа су құйған сыңай тартқан.

– «Неге сонша қуандың бала-батыр?
Ол сиқырдың астында шала жатыр.
Жетесіздеу қоғамға қозғау салар,
Одан да сен жыр жазып араша тұр.

Денсаулықты қорғаудың бір пұшпағын,
Отыз жылдай басқарып мен ұстадым.
Өз еркіммен жұмысты тастап шықтым,
Көрсеткен соң нарық кеп тар қыспағын.

Кеткеннен соң кезінде Одақ тарап,
Егеменді ел болдық бөлек-салақ.
Дәріхана сатылып жең ұшынан,
Емханада қалмады керек-жарақ.

Пайдаланып ұтымды дағдарысты,
Жылпос біткен тастады қалтарысты.
Аурухана ауласын торуылдап,
Пайда үшін жан беріп, жан алысты.

Қаптап кетті дүдәмал дәріхана,
Мекемеге сыймады жаны таза.
Бір-бірімен ілезде сыбайласып,
Ақ желекті былғады қаны қара.

Бұл салаға дақ түсті жуылмайтын,
Еске түссе жүрегің суылдайтын.
Есіркеумен көмекке келген дәрі,
Бір күн салмай араға зуылдайтын.

Заңдастырып тендерді ойлап тапты,
Қорқау құлқын жемтігін сайлап бақты.
Алып-беріп тіс қаққан дәріхана,
Алдын ала жеңісін тойлап жатты.

Берілген ант қыспаққа шыдамады,
Шағынғандар бастыққа ұнамады.
Көбі кетті қызметтен қысқартылып,
Жер жастанып қаншама құлағаны.

Сұрыпталып сақадай мамандары,
Күресінге күрелді «жамандары».
Түскен пайда дәріден аз көрініп,
Одан бетер ашылды арандары.

Жарық дүние есігін ашпай жатып,
Тастандыдан құтылды– жаппай сатып.
Қиянаттан хабарсыз бейкүнәлар,
Кетіп жатты нарыққа тастай батып.

Шетелдікпен әдет қып қауышуды,
Қас-қабақты үйренді қағысуды.
Жаңа туған сәбиді шырқыратып,
Ұршығынан сорады сары суды.

Туылған соң нарыққа бағынады,
Шикізаты шетелге ағылады.
Қалып қойып табиғи өсімінен,
Қырық күннен соң сегізкөз қағынады.

Ата-ананың басына салып қайғы,
Рентгеннің сәулесі анықтайды.
Істейтінін істеген кәсіпкерлер,
Ақыл-кеңес беруден жалықпайды.

Аяқ керер тықпалап темірлерін,
Үлкендердің жайлайды көңілдерін.
Ептеп-септеп қалтасын қағып алып,
Сәбилердің қинайды өмірлерін.

Баса алмай баласы жерді тіреп,
Күйінеді аналар – шерлі жүрек.
Нарық заңы осылай, амал қанша...
Күреп жатыр пайданы зерлі күрек.

Ақыреттің қорықпай жауабынан,
Келешекті ақсатты аяғынан.
Қылтамақты емдейтін плазманы,
Бүгін емес, сатады баяғыдан.

Дүниеге құныққан дүлей-шебер,
Елге кірген олар ма үрейді елер?..
Бар баланың жамбасын шойнандатып,
Күреп жатыр, пайданы күрей берер.

Есік жауып жүруді ұмытпайды,
Кез келгенді маңына жуытпайды.
Істеп жатқан сұрқия қылмыстарын,
Жөргегімен баланың құлыптайды.

Міне, осы – қуанған жаңалығың,
Арқалаған ана мен бала мұңын.
Дүниеге тегін де сатып жатқан,
Нарығыңа сенбеймін – шала білім».

P.S. Емін енді жамбастың табады кім?..


Пікір қалдырыңыз

Пікірлер (0)

Осы автордың басқа өлеңдері