Суға аққан кітап

Бұл бетте «Суға аққан кітап» атты Ахат Кендебай жазған өлеңнің мәтіні толық жарияланған.

І
Аңғал ақын білек түріп сыбанып,
Тұңғыш кітап алған күні шығарып,
Уәдесі бар демеушілік жасайтын,
Дос-жаранын іздеп шықты қуанып.

Дүние беру – жан беруден ауыр ғой,
Сараң байдан – мырза кедей тәуір ғой.
Бірде ашық, бірде көңілі жабырқау,
Ақын жаны – тұнып тұрған сәуір ғой.

Демеу таппай – көңіл қалды құлазып,
Баспахана қинап жатыр «жыланып».
Ақын-бейбақ бос қоржынын арқалап,
Енді қайда, кімге барсын сұранып?

Еске түсіп әкесі мен анасы,
Сыздап кетті тағдыр салған жарасы.
Кездеспестен шер тарқатар бір адам,
Дүниенің қырсыққанын қарашы...

Білмей қалды, енді қайда барарын,
Үйге барса – қоштайды ма талабын?..
«Ұл-қызымды дүниеге әкелген,
Ол да ана, нар тәуекел – барамын!».

ІІ
Үйге келді алабұртып жүрегі,
Бар мақсаты – ананың ақ тілегі.
Сыйға тартып көріп еді кітабын,
Мойынына оралмады білегі...

Табан асты шыға келді есіріп,
Бала-шаға қарап отыр тесіліп.
Шешелері жер сабалап шыңғырып,
Екіленді жіберердей көшіріп.

Кім көріпті ананың да аласын,
Табалады жауып небір жаласын.
Берген сыйын қабылдамай қайтарып,
Ашып алды күйеуімен арасын:

– «Сендей қиял – дуанаға қол», - деді,
«Кетем десең әне саған жол», - деді.
«Тоқ етерін бірақ кесіп айт кәне,
Не өлеңмен, не менімен бол», - деді.

Ақын сорлы ағыл-тегіл терледі,
Сүйген жары айтқанына көнбеді.
Сырттан жауып шарасыздан есікті,
Қайтып үйге басын сұғып кірмеді.

ІІІ
Өлең деген жазылмайтын дерт екен,
Жүрегіңді шарпып алған өрт екен.
Қайшылықтар ағысына қасқайып,
Қарсы жүзу – ақындарға серт екен.

Өз ойы мен өзі ғана сырласқан,
Ақын отыр тұла бойы жыр-дастан.
Қуаныштың ұзақ болмай ғұмыры,
Еңсе түсіп, көңіл-күйін мұң басқан.

Асау өзен жағасында құм басқан,
Ақын тұрды ойын түгел зіл басқан.
Әйелінің алмай қойған кітабын,
Тастай салды көп ойланып тұрмастан.

Кітап ақты араласып толқынмен,
Ақын қалды өксік өртеп өкінген.
Сұм әйелдің бет пердесін сыпырып,
Отыр енді жазу үшін бекінген.

... Кеш түсініп әйел жаза басқанын,
Жүрген кезде бұлт торлады аспанын.
Кешірместен көңілі қалған күйеуі,
Алып қойды ақынжанды жастауын...

Балаларын әкесінен айырып,
Жесір қалды күпір әйел қағынып.
Күндіз-түні өлең жазды әкесі,
Ұл-қыздарын өліп-өшіп сағынып.

P.S. Жесір қалу, жетім қалу – қасірет,
Ақындарды мүсіркеу де – ақырет.
Адамзатты сарсаң етпей, Жаратқан,
Әйелдерді ізгілікке жақын ет!


Пікір қалдырыңыз

Пікірлер (0)

Осы автордың басқа өлеңдері