Күн мен түн

Бұл бетте «Күн мен түн» атты Ахат Кендебай жазған өлеңнің мәтіні толық жарияланған.

Періште түсіп қанатты,
Әтешке тақты сағатты.
Жұлдыздар сөніп самсаған,
Түрткілеп түнді таң атты.

Қонақ боп келіп өмірге,
Керегін түйдім көңілге.
Жарқырап күліп күн шықты,
Шуағын шашып өңірге.

Тірінің бәрі қамданып,
Жер беті жатыр жанданып.
Көбелек сайран салады,
Апталық ғұмыр малданып.

Қырағы түздің қыраны,
Бір сүзіп өтті жыраны.
Сұр қоян түсіп көзіне,
Сорғалап көктен құлады.

Он шақты қарға топталып,
Тілеулес болды от салып.
Тояттап болып қаршыға,
Ішегін кетті ақтарып.

Қызарып қайта күн батты,
Сұқ көздің сұғын түн жапты.
Жұлдыздар көкте жымыңдап,
Жердегі маған ым қақты:

– «Ей, пақыр, түннің қойнында,
Ләззатқа малтып тойдың ба?
Сауабы қанша жасалған,
Обалы қанша мойныңда?»

Еріні сәл-пәл жыбырлап,
Дегендей болды сыбырлап.
Жауабын іздеп басымның,
Құйқасы кетті шымырлап.

Жалғанның мәнін білгелі,
Пердесін келем түргелі.
Бір адым артқа шегінбей,
Қаумалап ойлар жүр мені.

Жан-жаққа жіті қарайлап,
Аяқты басам абайлап.
Бірақ-та, менің қиялым
Ұшады айды маңайлап.

Алмасып күні, түндері
Жылжуда уақыт ілгері.
Тылсымын көкке жасырған,
Жердегі тірлік күрделі.


Пікір қалдырыңыз

Пікірлер (0)

Осы автордың басқа өлеңдері