Сабырхан рухымен сырласу

Бұл бетте «Сабырхан рухымен сырласу» атты Ахат Кендебай жазған өлеңнің мәтіні толық жарияланған.

Шешіп қыстың шекпенін,
Қылаң берсе көктемің.
Сетінеп қалған көңілді,
Жыр-жебемен көктедің.

Тыңдап жүрек қалауын,
Жақтың жырдың алауын.
Қызуына қақталып,
Тарттың талай азабын.

Қалықтатқан өнерін,
Аңқылдаған ер едің.
Өзің өскен өлкені,
Жұмаққа да теңедің..

Сызат салып араға,
Жылдар сына қаға ма?..
Ескерткіш боп құйылып,
Тұрсың енді жан-аға.

Жазбаса да керегін,
Ұмытпапты өз елің.
Тұғырыңа әттең-ай,
Бұйырмапты өлеңің.

Оңтүстіктің қыр-сырын,
Елес кезіп жүр бүгін.
Сусап қалған сияқты,
Алматыда жыр-гүлің.

Туысыңнан кісі жоқ,
Басшылардың ісі көп.
Тұманбай көкең көз жұмған,
Шапқылайтын «кіші» боп.

Шолпан жеңгем – жесірің,
Таппай-ақ жүр шешімін.
Керең билік селт етпей,
Аталмай жүр есімің.

Төр де бүгін сатулы,
Көр де бүгін сатулы.
Қорқау тобыр жіліктеп,
Бөліп алған азулы.

Өнеріңді, жырыңды
Не қылады жырынды.
Рухсыздану етек ап,
Қоғам солай сүрінді.

Құмдай үгіп жігерін,
Нарық үзген күдерін.
Қара халық білмейді,
Жыларын не күлерін.

Заман әлі өзгерер,
Жалындайтын кез келер.
Мұратына жете ме,
Ақынынан безген ел?..

Ес кіріп шендіге де,
Өзіңе болсын еге.
Оңтүстік хан жайлаған,
Қалады төрсіз неге!?.

07.12.2016 жыл.


Пікір қалдырыңыз

Пікірлер (0)

Осы автордың басқа өлеңдері