Қарқаралы қызы

Қарқаралы басында жалғыз арша,
Хатқа жүйрік сол қалқам мұсылманша.
Халық өлеңі.
Қарқаралы бауырында,
Өтті оның жазы,
Қысы қанша!
Болды молда ауылында,
Оқыды мұсылманша.
Ол күнді көп іздеді,
Ашуға көңілінің мұңлы-зарын.
Білмеді сырын теңіздердің,
Жұмбағын жұлдыздардың.
Қамшының өріміндей,
Қара толқын бұрымын жел үрледі.
Келді бір күй көктемгі сел үніндей,
Қарқаралы басында Қызыл тулар желбіреді.
Желбіреді Қызыл ту қанат керіп,
Көп сұраққа күн өтті жауап беріп.
Мұсылманша хат жазбай қызы бүгін,
Тұр Мысырда қазақша сабақ беріп.
* * *
Қара орманның қып-қызыл жалын іші,
Қара орманның қап-қара дауыл іші.
Өрт құсады өкіріп өңешінен,
Жүзі сұп-сұр соғыстың тәңірісі.
Қызыл жалын, қара жел араласып,
Ұлиды да ұйтқиды аран ашып.
Бірін-бірі ала алмай итжығыс боп,
Өмір, өлім жатады жағаласып.
Со бір сәтте айнала аласұрған,
Қара бұлттың от шашып арасынан.
Күннің көзі жарқ етіп көрінеді,
Бір сен үшін секілді жан ашыр жан.
* * *
Таулар, таулар қашанғы қасқа алыптар,
Мендей сені сезді ме басқа жұрттар.
Ақ шашты әжем секілді тұрып алды
Қарқаралы басында ақша бұлттар.
Оның басын бұлт ұшпас жанап өтпей,
Құшады тау бәрін де алаң етпей.
Қарқаралы секілді аэродром
Ақша бұлттар ақ қанат самолеттей.
* * *
Жамылған тұман,
Кавказ станциясы қапталында,
Кішкене Кубань,
Лайланып жатты алдында.
Май айының,
Июньге кезі алмасқан.
Кубаньға мен қараймын,
Көз алмастан.
Білмедім тұратынын жақын неден,
Жүрегіме Кубань ыңғай,
Кубаньның аталатын атыменен,
Қостанайда өсетін қобан бидай.
Бірте-бірте келеді күн ашылып,
Жердің бетін ағартып жарығымен.
Кубань ағып барады тым асығып,
Казактың әнін айтып ағынымен.

---