Таңбалы – Марфуға Айтқожина

Қарайтын кірпік ілмей таңға мынау,
Тұрсың ба аман-есен,
Таңбалым-ау!
Тасынан елік тайған,
Такаббарым,
Түсіріп көрмеп едің жанға қылау.
Куә боп бастан кешкен сан ғұрыпқа,
Тұрушы ең елеңдемей жаңғырыққа.
Тасынды қандай адам таңбалады,
Кім болмақ,
Сендей тауды мәңгі ұмытса.
Әйтеуір сау екенсің сан жаладан,
Емес қой таңбалаған
Аңғал адам.
Талқы асып,
Сайрам қонған талай көштің,
Өзіңді қыз-келіні әнге ораған.
Сол әннің қайталайсың қайырмасын,
Дейсің бе ұмытпасын,
Жаңылмасын.
Менің де жүрегімде таңба жатыр,
Тағдырым,
Сенен ерте айырғасын...
Тағдырым,
Сенен ерте бөлектеді,
Бақыттан кенде қылмақ,
Демек мені.
Аңсағанмен, амал не
Жете алмадым,
Сұрама,
Көп қой оның себептері...