Ауладағы гүлге қарап – Марфуға Айтқожина

Су берші гүлге,
Қызым,
Шөлдеді ғой,
Шел буса нәзіктіктің өлгені ғой,
Ауладан көкке қарап мұңаяды,
Сарғайған жапырағы шөлдегідей.
Тағдыры екіталай сында қалған,
Сабағын —
Ақ шырмауық шырмап алған.
Қан жүрмей қылдай нәзік тамырына,
Булығып шыға алмай тұр шырғалаңнан.
Сүюші ең сұлулықтың асқақ әнін,
Күнім-ау,
Гүлге неге пәс қарадың.
Қарашы гүл көркіне қыз көркіндей,
Иісі аңқып тұр ғой одан жас баланың.
Солмасын сұлулықтың асыл көркі,
Қонбасын оған мұңның масыл дерті.
Солған гүл дүр сілкініп,
Есін жисын,
Көзіңнің жалғыз тамшы жасын берші!
Құлпырып тұрсын олар өз қасында,
Мезгілсіз өмірі оның тозбасын да.
Өшкенді жандыратын құдірет бар
Адамның мөлдіреген көз жасында.
* * *
Ойлайды екен осы жұрт мені кім деп,
Сырт қараған адамға желігім жоқ.
Ал ішіме үңілсең,
Жасын ойнап,
Күркірейді
Даланын желі гулеп.
Ғасырлардың мүсінін көзбен қашап,
Ойдан қару жасаймын,
Сөзден — жасақ.
Алты құрлық атынан сөз берілсе,
Өлшер едім бәрін де безбенге сап.
Айдын көлдің бетінде қазы қалқып,
Қиқулайды,
Мойныма назын артып.
Алтын қайсы,
Мыс қайсы,
Жезі қайсы —
Берер едім бәрін де ажыратып.
Ойлайды екен осы жұрт мені кім деп,
Сырт қараған адамға желігім жоқ.
Ал ішіме үңілсең ғасырлардың
Жасыны ойнап жатады,
Желі гулеп.