Гиссар түні

Немесе Гүлрухсор ән салғанда

Гиссар тұр түн жамылып,
Маңғазданып,
(Жиналмас күнде осынау маңға аз халық).
Күмбірлеп көне қорған күй төккендей,
Баурайды бар еркіңді ән назданып.
Ойлардан ой ұшқындап,
Көбеюде,
Ақын да,
Өнердің де көп елінде.
Тыңдадым бір әншіні Гиссарда мен,
Үні бар сандуғаштың көмейінде.
Сезімді жетелейді,
Есінді алып,
(Өтпейді бұл өлкеде кешің налып).
Сонау бір көне заман,
Зар күндерде
Жұбанған дейді әнмен есіл халық!
Тұрасың естісең де естігің кеп,
(Бұл маңда ару қыз да,
Есті ұл коп).
Сол бір ән жүрегімді шымырлатып,
Жүрекке жетті жыр боп,
Жетті мұң боп.
Тегін бе елегізіп,
Түн кезгенім,
Сол әнді естімесем күнде іздедім.
Тұрғандай биіктетіп күн көзіне
Сол бір ән
Көне қорған күмбездерін.
Қондырған көкейіне көп арманын
Кім екен,
Әншіні мен көре алмадым.
Кетті оны көлегейлеп түндер менен,
Кетті оны бүркемелеп кек орманың.
* * *
Жазғы түн көкірекке ұялаған!
Кетуге тастап қалай қияр адам.
Сол бір үн қайда жүрсем дабыл қағып,
Естіліп елсізде де
Күй ораған.
Өлеңнің тағалаған атын мұзда,
Арман жоқ деп ойладым ақын қызда.
Гүлрухсор!
Ей, тәжіктің бақ жұлдызы!
Жазылып қалар сенің атың құзда!
Ақын қыз,
Ей, әнші қыз,
Асыл еркем!
Жаныңа жарасады жасыл өлкең.
Қызығып,
Құмарлықпен қараймын мен,
Памирдің жырларыңа тасын өрсең.
Жырыңның жалтылдаса жақұттары,
Нұрланып,
Аса түсер уақыт сәні.
Төбеңнен жеті жұлдыз төне қарап,
Ақынның арайланды атып таңы,
Гиссардың толастамай бақытты әні!
Сол әнмен тағат тауып,
Тынығармын,
Арманы үзілмейді мұңы бардың...
Сыйладың көңіл хошын,
Асыл досым,
Арқанда жүрсе-дағы жүгі нардың.
Өмірдің жүзсең де сан кемесімен,
Сен-дағы шығармассың мені есіңнен.
Поэзия көлінде сапар шегіп,
Ескектер сияқтымыз тең есілген!
Өмірдің түсіп талай сындарына.
Жаныңды, бәлкім, солар шындады ма.
Қызыға қарасам тек бұрын сырттан,
Түнедім көңіліңнің шындарына!
Қол бұлғап,
Сұлу өлке,
Шың-құз қалып,
Күндерім бірге өткерген тұр нұрланып.
Жүрекке жылу беріп жымияды
Көктегі сонау жеті жұлдыз да анық!
* * *
Сонау бір көне қорған,
Сая бақты,
Сан алуан тылсым тірлік саялапты.
Деді ме есіне алып айта жүрсін,
Достарым ақын елін аралатты.
Памирдің аралатты бөктерлерін,
Ауғанның көрдім соққан өктем желін.
Тәжіктің тағзым ету жеріне бір
Жүретін көңілімде көптен менің.
Шуақты Куляб жері жасыл бау кіл,
Құшағың қуанышқа ашылды-ау бір.
Көгінде өлең шалқып,
Дария толқып,
Сапырып өткен талай ғасыр дауыл.
Сапырып өткен талай ғасыр дауыл,
(Не көрмедің жасаған жасында бұл).
Еңбектің сан сандағы қасында жүр,
Ойнайды жарқ-жұрқ етіп тасында нұр!

---