Жылылық – Марфуға Айтқожина

Толтырып алтын дәнге қырман басын,
Диқанның алақаны қызғанда шын,
Дүние кетеді екен көңілденіп,
Ешкім де сол күйімді қызғанбасын.
Жосылып комбайндар жазық жерде,
Желпиді бидай басын нәзік желге.
Күттірген көптен бергі шуақты күн,
Ап келді қуанышын қазір елге.
Кенелген молшылыққа өpic ғажап,
Қонғандай тыңға дәулет,
Қонысқа бақ.
Поляктің сұлу қызы сусын әкеп,
Еңбегін сыйға тартар орыс, қазақ.
Күннің де жадыраңқы қас-қабағы,
Мұндайда бәсеке ерте басталады.
Күн жылы,
Жанардың да нұры жылы,
Бар тірлік жылылықтан басталады!
* * *
Жұмыр жер,
Жүйрік көңіл,
Жүрдек көлік
Ізінде шаң қалады түйдектеліп.
Қатары қалың орман шетке ойысып,
Барады қайың қорық сиректеліп.
Жарысқан көкжиекпен мидай жазық,
Жазықта жатыр бауырын бидай жазып.
Сусылдап сұлу сабақ дән толқиды,
Болар ма сабырлы да мұндай нәзік.
Сөз бар ма,
Сүқтанады көрген адам,
Сондықтан дейміз «тіл мен көзден аман».
Басқарған батыр диқан бригада
Басады жеңістермен өрге қадам.
Даланың комбайндар кораблі,
Жаңғыртып аспан астын барады үні.
Аңсаса,
Қалыспайды қатарынан,
Қызған кез жарыстарда дала бүйірі.
Секілді астық үшін дала — майдан,
Осынау көріністер қала ма ойдан?
Құлпыра көз тартады алтын алқап,
Кілемдей төр алдына жаңа жайған.