Күндемеңдер – Марфуға Айтқожина

Ен далада еркін өстім,
Кең өстім,
Қаққан емес маңдайымнан мені ешкім,
Өз басыма осы бақыт жетеді,
Атаққор да,
Мансапқор да емеспін.
Қалған емен қатарымнан,
Тең өстім,
Сырды,
Нұрлы
Ойлылармен кеңестім.
Осы өмірім тамаша ғой,
Жетеді,
Атаққор да,
Мансапқор да емеспін.
Кең әлемді жүретұғын тарсынып
Бұл өмірде пасық жандар баршылық.
Ей, адамдар!
Күндеме сен,
Оқ атпа,
Бойлап өссін күн көзіне тал шыбық!
 
* * *
Жасамаймын ешқашан күпіршілік,
Осыған да жасаймын шүкіршілік.
Шошынамын,
Түршігіп содан жаным,
Соғыс деген алапат,
Тықыр шығып.
Тұншықтырған түтіні
Дауыл шығып,
Ел басына түспесін ауыршылық.
Жер шетінде шыр етсе бір нәресте,
Отырады жүрегім ауырсынып.
* * *
Ей, адамдар,
Ешқашан күндемеңдер,
Күлі көкке ұшпасын гүлденген жер.
Өмір шіркін осылай тыныш тұрса,
Жердің үстін кезбейді мұңды өлеңдер.
Жердің үстін кезбейді мұңды өлеңдер,
Оранады көк майса шың-белеңдер.
Мен тілеймін бар істің сәттілігін,
Не демейді сырымды білмегендер.
Тыныштықты тілейді халық кілең,
Тыныштықта шырақтай жанып жүрем.
Өмір шіркін осылай тыныш тұрса,
Жетерімді мұратқа анық білем!
* * *
Ен далада еркін өстім,
Кең өстім,
Қаққан емес маңдайымнан мені ешкім.
Өз басыма осы бақыт жетеді,
Атаққор да,
Мансапқор да емеспін.