Дауыл

Ақ боран ба, ақ дауыл ма,
соғады – ай көп бұрқақтап,
Ақ періште, ақ көбелек,
аспан төсін жүр қаптап,
Ақ толқындар ұйтқи аунап,
ал көңілімді нұр қаптап,
Ақша қарлар жауады кеп,
жауады кеп жырға аппақ,
Жауады кеп толасы жоқ,
ұйытқиды қар дауылдап.
Құлап жатыр бұл кеудеме,
соққан дауыл арындап.
Маңайда түн, мазасыз үн,
ал, жүректің шамын жақ,
Адаспасын жолаушылар,
кетсін жырға дамылдап.
Дамылдасын, жолдарынан жаңылмасын,
тыныштыққа бөленсін,
Бөленсін де бір рахатқа
нәзік өнге кенелсін.
Кенелсін де ақ сәулелер
нұр шашқанда жөнелсін,
Жаурағанда дауылдарда
жыр отына жылынуға келерсің.
Я келерсің, я келмессің.
қажеті де жоқ шығар,
Бұл өмірде қара дауыл,
ақ дауылдар көп шығар.
Шың үстінде шашын жайып,
шайқатылған топ шынар,
Сірә да оған көз ілу де,
тыныштық та жоқ шығар.
Құлардай боп майысады,
қайран шынар, қайсар – ақ,
Қара шашын тарайтұғын
аспандағы Ай — тарақ.
Дауылдарың кетсін мейлі
тыныш қалпын шайқап-ақ,
Тұра берер, тұра берер,
нәзік әнін қайталап.
Мейлі оны жынды дауыл
сілкілесін, жұлқысын,
Мейлі оның сұм тағдыры
ұрласа да күлкісін.
Мейлі аспан шарт түйіліп
өзгертсе де түр-түсін,
Тұра берер, тұра берер,
өзін сүйген жұрты үшін.