Өлең, жыр, ақындар

Баянтау

  • 06.09.2018
  • 0
  • 0
  • 1587
Неге оны Баян-жүрек атады екен,
Осынау тау жанға жылы ата мекен.
Бір кезде бабам көшкен қара нардай,
Созылып кеп жазыққа жатады екен.
Көк күмбезде ақша бұлт ұлпаланып,
Тау бұлақты ұрттап ап бүркеді анық.
Айна бұлақ ойнақ сап бара жатыр,
Жалт қарайды өзіңе, үрке қарғып.
Баян түр бойын көкке биіктетіп,
"Жоңғардан" сұлулықты жиып кетіп.
Нәп-нәзік гүлдер ерні албырайды,
Абайсызда тентек жел сүйіп кетіп.
Мынау не, тұлпарлардың іздері ме,
Мең салған жоталардың жүздеріне.
Қой тастар сусып түскен қыз шашынан,
Ұқсайды күміс шолпы тізбегіне.
Тау емес, төбе дерлік қараса анық,
Зар заман жас жүрекке жара салып.
Арқалап арулардың ауыр мұңын,
Қалған дейді тау содан аласарып.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Бота қалған

  • 0
  • 0

Аңыз көп қалып қойған аталардан,
Атына қамшы ұрғызған қатал арман...
Жеті қабат жердің де жаны жара,
Әжімі мол, көп көрген жапалардан.

Толық

Алмашым

  • 0
  • 1

Жаз жайлаудай көңілімнің
Көркісің бе, Алмашым.
Гүл ашпаған өмірімнің,
Тасқындатқан арнасын.

Толық

Жүрегімді айықпас

  • 0
  • 0

Өлеңнің өрнегіне үңілемін,
Айта алмаймын деп тіптен жұмыссызбын.
Өтіпті тағы да бір аяулы күн,
Арқалап бір бейбақтың қаяу мұңын.

Толық

Қарап көріңіз