Кешкілік – Марфуға Айтқожина

Кешкілікте ауыл үсті мұнартып,
Көлеңкелер кетті бойын ұзартып.
Қызыл белбеу байланды да көк жиек,
Мойын созып тұрды қарап құзар тік.
Кешкілікте ауыл үсті бір қызық,
Бұлт кемесі көкжиекте жүр жүзіп.
Келе жатты бір салт атты тосыннан,
Ауыл итін абалатып, үргізіп.
Кешірсе де ауыл үсті арайлы,
Әжем малын дөңге шығып қарайды.
Елегізем мен де үйде бейуақыт,
Көңіл шіркін әлденені қалайды.
Кешкірсе де ауыл үсті түтінді,
Кейбір үйлер қонағына күтінді.
Қол ұстасып бара жатты екі жас,
Сыр айтысып тауысуға бір түнді.
Осы кеште кейбіреулер телміріп,
Сәби келді үйге бақыт ендіріп.
Енді біреу демін алмай сұлқ жатты,
Шырақ отын біржолата сөндіріп.
Осы кеште даусым алғаш естіліп,
Осы ауылда өсіппін мен, ес кіріп.
Сондықтан да ең сүйкімді бәрінен,
Туған ауыл үстіндегі кешкілік.