Күндер, күндер!

Күндер-ай бірін-бірі қуалаған,
Сол күннің әр мезгілі куә маған.
Өтсейші бір минуты тыныш қана,
Неліктен арманшыл боп туады адам.
Арман ғой сонауға алыс жетелейтін,
Сыршыл етіп өзгеден жекелейтін.
Қарызым туған елге шашымнан көп,
Қақым жоқ, тірлікте оны өтемейтін.

---