Түн даланы тербетіп – Марфуға Айтқожина

Әлдилейді түн даланы тербетіп,
Анау тұрған дала ғажап желдетіп.
Дала жазық далада қыр, жыра бар,
Мінездер бар сол сияқты кем-кетік.
Айлар, жылдар жатады ұдай ауысып,
Қыз жанының төзімдерін тауысып.
Әр көкейде жетпей жүрген арман бар,
Бәрі бірдей жүрген жоқ қой қауышып.
Уақыт — ағын, кімдер оны санады,
Армандар-ай, санасыз да саналы,
Кейбіреулер мұзға мені батырса,
Кейбіреулер қуантып та алады.
* * *
Кейде, жақсы жаныңды мұң жайласа,
Кейде жақсы қуаныш тіл байласа.
Кейде, жақсы көкірегінде бұрқылдап,
Тұп-тұнық бір өлең — бастау қайнаса.
Бәрі жақсы, жаман дейтін жаман жоқ,
Түсінерсің, жүрсең егер аман боп.
Ерте емес, кештеу ұқтым япыр-ай,
Өкініш те, арман да көп, амал жоқ.