Тау өзені – Марфуға Айтқожина

Ағады тау өзені тасып — тулап,
Жатқандай толқындары тасты турап.
Тоғытып батар күннің балғын нұрын,
Жамырап жарысады тасқын шулап.
Ал түнде нәзік айды құшаққа алып,
Өркеші ақ шатырға ұсап қалып.
Жар төсін жата қалып тепкілесе,
Меруерт шашылады ұсақталып.
Тым сырлы күлкісі бар табылмайтын,
Мінезі бар басқаға табынбайтын.
Күледі, күбірлейді, гүрілдейді,
Жыры бар кеудеңе кеп дамылдайтын.
Шөліркеп келсем сусын қандырасың,
Көзімді мөлдіріңе талдырасың.
Мен саған келем жиі, тұрам қарап,
Қашан да терең ойға қалдырасың.