Жиырма бес – Есей Жеңісұлы

Жиырма бес – дариға-жас менен де өттi,
Жастық шақ алаңдатты, елеңдеттi.
Қуаныш сыйлап менiң бойыма шақ,
Маған лайық мұң болып өлеңдеттi.
Бiлмеймiн оны қалай аңсарымды,
Әйтеуiр өткердiм ғой ән-шағымды.
Жастықтың тәттiсiнен татып жүрiп,
Көкiрек көтерiлдi, тау шағылды.
Жақсы iске ұмтылғанмен, тырысқанмен,
Көп жүрдiм қалқалармен, қуыстармен.
Әр күнiм ақылсыздау қате жасап,
Бар күнiм өттi соны дұрыстаумен.
Ұшырдым да балалық ақ арманын,
Мен де жандым, өртендiм, алауладым.
Өмiрiмнiң бағытын көп iздедiм,
Жiгiт-күннiң ерлiгiн таба алмадым.
Жиырма бес, көзiмдегi сағымды аштың,
Жолыма нұр төседiң, жалын шаштың.
Сен боп өткен күндердi аңсағанмен,
Өкiнiштi сен берген сағынбаспын...