Қарақия – Айтуар Өтегенов

Бұдан миллион жылдар бұрын Маңғыстау өңірі Тетис атты алып мұхиттың түбі болған деседі. Қарақия — теңіз деңгейінен 130 метр төмен жатқан терең қазан шұңқыр

Қымызынан босаған,
Күбі десең өзің біл.
Уақыт жалмап, асаған,
Бір кезгі алып Тетистің,
Түбі десең өзің біл,
Әйтеуір бұл бір қылын,
Шертіп қалар сезімнің,
Бұйырған дәмдей азанда,
Алтын, Жауһар, сазан да...
Барлық асыл құйылған,
Қарақия — Қазанға,
Болса зейін түсінбек.
Зердесінде жас адам,
Бұл түбекті мүсіндеп,
Тетис өзі қашаған...
Ойлағанды кім бұлай,
Сәттерінде нұр жауар,
Өзен түгіл, көл түгіл,
Мұхитқа да сұмдық-ай,
Туады деп бір зауал.
Еткен соң ба жер тарлық,
Сөйтіп семіп шалқарлық.
Мұхит суын — мол мұнай,
Балықтарын Арқар ғып,
Жіберіпті дейді аңыз,
(Сенбе мейлі сеніңіз,
Еркіңізде бұйдаңыз,
Естіледі әйтеуір
«Дүние жалған» күй нағыз.)
Үнсіз қалдық беу, неге,
Өткен шақты ойлап бір.
Тым асқанды тәубеге,
Келтіретін оймақ бұл.