Өлең, жыр, ақындар

Жалыну

  • 19.04.2015
  • 1
  • 0
  • 7680
Қыздырманың қызыл тіл,
Түбіне жетер соны біл,
Бұл алғашқы ауыр жыл,
Еңбек істе, адал қыл.

Тау басында тұрғанда,
Жарға қарай құлатпа.
Дұшпан өрті жанғанда
Жалынға мені сұлатпа.

Жаны ашыған аярды
Мен білемін ұялтпа,
Ертең-ақ елге жаярды,
Маңайға жақын жуытпа.

Аштан өлсең, әкетай,
Арамға мені қинама.
Сұрасаң қайыр, шешетай,
Мен үшін жемтік жинама.

Мен білемін арамның
Көмейдегі қалтқысын.
Ісі болар наданның,
Ойламасам артқысын.

Бүгін берген қос бие,
Мінуге берген жорғасы
Сол үшін отқа мен күйе,
Кімге айтармын «қорғашы».

Оқымаған ақ көңіл,
Бар адамға сенесің.
Қазулы терең орды біл,
Құласа балаң өлетін.

Қандай жақын маған ол,
Жал-жая беріп күтерлік.
Неткен жомарт, неткен мол,
Жауына жәрдем етерлік.

Ол тәтті тіл алдайтын,
Өлтіруге дұшпанын.
Еліккен аман қалмайтын,
Білмей жерді құшқанын.

Олай болса, әкетай,
Балаңды бекер қинама.
Балам десең, шешетай,
Маңыма құзғын жинама.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Өмірімнің уәдесі

  • 1
  • 0

Оллаһи! Ант етемін алла атымен,
Орыс тілін білемін һәм хатымен,
История, география пәнді білмей,
Оллаһи, тірі болып жүрмеспін мен.

Толық

Төре көрсе жалаң бас шұлғып, билеп

  • 1
  • 2

Төре көрсе жалаң бас шұлғып, билеп,
Бәйік боп, әулиедей ізін сүймек.
Елге келсе, өтірік мақтанатын:
«Қорқайын ба, ұлыққа айттым сүйдеп».

Толық

Ендігі беталыс

  • 1
  • 0

Кірді ғой түстен кейін тентек ақылы,
Сертімнің бұл өмірлік ең ақыры:
«Адам — құл өзін жеңіп ұстамаған»
Деген бір Сократтың бар нақылы.

Толық

Қарап көріңіз