Дүниеге келгеннен соң мирас өлмек

Дүниеге келгеннен соң, мирас — өлмек,
Өлген соң, қайта айнал ып жоқ қой келмек!
Соны ойлап өз-өзімнен қайнап, тасып,
Қиялым көкірегімді кетті кернеп.
"Кейінге нені тастап кетемін?" - деп,
Ішкенім у сияқты болды кермек!
Жиырма мен жиырма бестің арасында,
Сұлулап секілді адам салған өрнек.
Отызда еш нәрсені ойламайсың,
Теңіздің толқынындай тасқан, өрлеп!
Қырықта ердің миы толығады,
Данышпан ақылдылар елді билеп.
Елу жас ердің мінсе еңсесіне,
Күннен күн кемиді екен күй мен кернек.
Өз жасым бұдан - дағы асыңқырап,
Алпысты алдымдағы қалдым серлеп.
"Қалайда қапыда өтіп кетем бе?" деп,
Кітабын "Шаһ - наманың" еттім ермек.
Өлеңмен он бір буын он ай жазып,
Бітірдім басым сипап, шаршап, терлеп.
Тексеріп тәртіппенен торт том етіп,
Казиздат баспақ болған, оқа зерлеп.
Талайлар таға алмай сын тарқап кетті,
Қолына бергенмен де: "Оқып көр!" - деп.
Тоғардым тартуым деп партияға,
Аттай-ақ аң құтқармас қойған ерлеп.
Үкімет ескеріп бұл еңбегімді,
"Пенсия бұйырып еді бұған бер", - деп.
" Айына, он да үш жүз, аласың", - деп,
Қолыма берді қағаз жазып, мөрлеп.
Бұларым ойынындай боп балалардың.
Отырмын түзеу үйде босқа шерлеп!
* * *
Он айда "Шаһ-наманы" бердім жазып,
Төрт бөліп түн ұйқымды арып, азып.
Ішінде байқағанда бар сөздері,
Шығарған сары алтындай кеннен қазып.
Бәрін де ана тілмен еттім өлең,
Келтірмей тілінен түк арап, тәжік.
Басылып тегісінен тарай қойса,
Етер еді есіткендер көп тақажжүп1.
Жатырмын әзіріне аң-таң болып,
Жүйріктей жазатайым ұрған қазық.
Кеңесіп кеулімменен көргенімде,
Осы рет өзімде жоқ ешбір жазық.
Отырмын онда - дағы көплен бірге,
Табылып таза орын, түрлі азық.
Айтамыз сағатына сансыз рахмет,
Келгелі көрмеген соң жүрек сазып,
Сонда да жас ұлғайып жасыған соң,
Тартылып табиғатым тартты нәзік.
Қалайда бір марқамат болынбаса
Түрім бар қалатұғын тіпті қажып.

1937

---