Үндеу
Елдің ақын ұлдары,
Егей өңкей тілмәрі,
Ел-елден кеп қостың бас;
Ертіс, Жайық Іле, Сыр,
Қырым, оның бейнесін
Жырла, сұлу санадан,
Күрес пенен жеңістің,
Тұлғасы еді ол жемістің,
Е, жарқыным, келдің бе?
Айтшы, кәне, кебің не?
Құр құлағым елеңдеп,
Сен тындырып келер деп,
Батырларын елімнің,
Бағы ашылған жерімнің
Бір емес, мың жырлағам.
Ер боп туған жастарым,
Жігіттер, не дейсіңдер Тезекбайды?
Тепкізген күрең атқа жирен тайды.
Не үй, не түз шаруасын ойламайды,
Не деп атаушы едіңдер осындайды.
Гүмбірлетіп домбыра,
Алсам сені қолыма,
Пернелерге тіл бітіп,
Сөз нөсерін өрбітіп
Көп жүріп, жеттік асу — аш кезеңге
Көргенше енді қайтып мен төзем бе?
Білмеймін, жүкті әйелдей жүрек күпті
Жүреміз ұрып кетіп қайсы өзенге!..
Асау тайға мінушек,
Ауыл кезіп жүрушек,
Аттанушек «бозбала»,
Атағымыз сол ғана...
Қазақта көптен жүрген мен бір тауық,
Шырағым, емдеймісің емін тауып.
Қаттырақ жауырынымнан қыса түссе,
Жүрекке болмас па екен үлкен хауіп?
Екі он екі жыл өтті,
Жердің жүзін тебрентті;
Мұндай жылдар болмаған
Жаудырған жанға нәубетті.
Тіл ұшында бір сөз бар,
Жалындана жайнаған,
Құлаққа сол сөз тигенде,
Серпіліп бүкіл денеңде,
Ызғарлы қыстың желінен,
Ауыздан шыққан лебіммен
Жырымды күйлі пернеден
Немерем, балам, шөберем
- Виктор Франкл
- Фридрих Ницше
- Конфуций
- Конфуций
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі