Анашыма - Тайшева Данагүл 

Анашым…

Атыңды айтсам — аңсарым оянады,

Аңсарыммен бірге мұң боялады.

Жүрегімнің ең терең түкпірінде

Сен деп соққан бір әлем тұра қалады.

Анашым…

Ақ таңдардан арай болып атқан ең,

Ақ бесіктен арман болып ақтар мен.

Сендік мейір — мәңгі сөнбес шырақ қой,

Сол шырақпен қара түнді жаққан ем.

Тіршіліктің тарау-тарау жолында,

Түсінбедім кейде сені, сорым ба?..

Сен үн қатпай, тек жымиып тұрушы ең,

Бар ауыртпалық жасырылып жаныңда.

Көз жасыңды көрсетпедің, білдірмей,

Көңіліңді көлеңкеге кіргізбей.

Мен күлу үшін сен жылаған сәттерді

Енді ұқтым… кеш болса да, білдім ғой, кешір дей…

Анашым…

Қарыздармын — қайтарымсыз қарызбен,

Парыздармын — өлшенбейтін парызбен.

Сенің әрбір ақ тілегің жолымды

Жарық еткен мәңгі өшпес жұлдызбен.

Сен бар жерде — шын бақыттың бесігі,

Сен бар жерде — тіршіліктің есімі.

Сенсіз өткен бір күнімнің өзі де

Ғұмырымның жоғалтқандай кесегі…

Уақыт — қатал, тоқтамайды, өтеді,

Жастық жалын бірте-бірте сөнеді.

Бірақ сенің мейірімің — мәңгілік,

Жүрегімде жаңғырып тұр, көнеді.

Анашым…

Бұл — жырым емес, жанымның бір шындығы,

Саған деген сарқылмайтын мұң-жыры.

Егер мүмкін болса еді, бар ғұмырды

Сенің бір күн бақытыңа құрсыншы…

Анашым…

Сен — бастауым, сен — тірегім, тұмарым,

Сенсіз менің мәні жоқтай бұл арым.

Жаратқаннан жалғыз ғана тілегім-

Сен аман бол… соның өзі — мың арманым.

Авторы: Тайшева Данагүл