Сенім сыйлаған сабақ

Мен 11-сыныптың орыс сыныбына қазақ тілі пәнінен сабақ беремін. Сыныбымда Илья деген оқушы бар. Ол ерекше назардағы бала болатын. Алғашқы күндері сабаққа селқос қатысып, ешкіммен көп араласпайтын. Қазақ тілінде сөйлеуге де, тапсырма орындауға да құлқы жоқ сияқты көрінетін.

Бір күні сабақта оқушыларға «Менің болашағым» тақырыбында өз ойларын қазақша айтып беруді ұсындым. Кезек Ильяға келгенде, ол орнынан тұрмай:

— Апай, мен айта алмаймын... Менен бәрібір шықпайды, — деді.

Оның сөзінен өзіне деген сенімсіздік анық сезілді. Мен оның жанына барып:

— Илья, бүгін ұзақ сөйлеудің қажеті жоқ. Бір-ақ сөйлем айтсаң да жеткілікті. Ең бастысы – талпыныс. Мен сенің қолыңнан келетініне сенемін, — дедім.

Илья біраз ойланып тұрып:

— Мен... болашақта жақсы адам болғым келеді, — деп қазақша баяу ғана айтты.

Сол сәтте бүкіл сынып оған қол соқты. Илья алғаш рет күлімсіреді.

Осы оқиғадан кейін ол сабаққа қызығушылықпен қатыса бастады. Жаңа сөздерді жаттап келіп, қысқа болса да қазақша жауап беруге тырысатын болды. Кейде қателесетін, бірақ бұрынғыдай үндемей қалмайтын.

Оқу жылының соңында Илья маған:

— Апай, бұрын қазақ тілі қиын болып көрінетін. Сіз маған сенгеннен кейін өзіме де сенім пайда болды. Енді қателесуден қорықпаймын, — деді.

Сол күні мен тағы бір рет мұғалім мамандығының мәнін түсіндім. Кейбір балаларға үлкен өзгеріс жасау үшін күрделі әдіс те, ұзақ сөз де керек емес. Кейде олардың өмірін өзгертуге бір ауыз жылы сөз бен шынайы сенімнің өзі жеткілікті.