Өмірдің бағасы

Бір қария күн сайын ауыл шетіндегі үлкен ағаштың түбіне барып отыратын. Ол жерден өтіп бара жатқан адамдарға қарап, олардың асығыс қадамдарын бақылаушы еді.

Бір күні ауылдың жас жігіті қариядан:

— Ата, сіз күнде осында не үшін отырасыз? — деп сұрады.

Қария жымиып:

— Мен адамдарды бақылап, өмірдің қалай өтіп жатқанын ойлаймын, — деді.

Жігіт таңданып:

— Өмірдің өтіп жатқанын көру үшін осында отыру керек пе? — деді.

Қария:

— Адамдардың көбі өмір сүріп жатқанын байқамайды. Олар болашаққа асығады, өткеніне өкініп жүреді. Ал бүгінгі күннің қадірін түсінбейді, — деп жауап берді.

Сол кезде қария қолындағы кішкентай дәнді көрсетті.

— Мына дәнге қарашы. Егер оны уақытында жерге ексең, суарып күтсең, ол үлкен ағашқа айналады. Бірақ оны лақтырып тастасаң, одан ештеңе шықпайды. Адам өмірі де дәл солай. Әр күн – бір дән. Оны қалай пайдалансаң, өмірің де сондай болады.

Жас жігіт ұзақ ойға қалды.

Жылдар өтті. Ол елге сыйлы, ақылды азамат болды. Бір күні ол баяғы ағаштың түбіне келіп, қарияның сөздерін есіне алды.

Сонда ол түсінді: өмірдің мәні үлкен байлықта немесе атақта емес екен. Өмірдің шынайы бағасы – әр күніңді мағыналы өткізу, жақындарыңды бағалау, біреуге жақсылық жасау және өзіңнен кейін жақсы із қалдыру.

Адам өмірге бір-ақ рет келеді. Сондықтан әрбір таңды мүмкіндік деп қабылдап, әрбір сәттің қадірін білу керек.

Өйткені уақытты қайтара алмайсың, бірақ бүгінгі күніңді дұрыс пайдалана аласың.