Айтыс

Ертеде ме, әлде бергі замандарда ма, ол жағы белгісіз, әйтеуір сан жылдық тарихы бар кітап пен айфон айтысыпты. Айфон:

– Мен – ақылдымын! Мен – жаңа заманның «нано» технологиясының соңғы үлгісімін. Мені барлық бала қолданады, – дейді.

– Е, сенің де дәуренің өтер! – депті кітап тұрып.

Айфон кітаптың осы аянышты кейіпіне қарап, сөреде шаң басып тұрғанын айтып, кемсітіп, масаттана күліп, өзінің бір мезетте түрлі қызмет атқара алатынын көрсетіп, маңғазданады.

– Менің дәуренім өтеді деймісің? Жо-жоқ, мені балалар әлі пайдаланады, менен керекті ақпарат пен мағлұматтарды тез арада алып, керегіне жаратады. Бәлкім, сенің дәуренің өткен шығар…

– М-м-м, бүкіл әлем бір күні маған басын иіп, менің сарғайған парақтарымды ақтарып, рухани қайыршылыққа ұшыраған оқырмандарым менімен әлі-ақ қауышады!

– Оһо, асқақ арман деп осыны айт. Ей, кітап, сенің енді арманың ешқашан орындалмас!

Осы кезде айфонның қуаты таусылып бара жатады. Өзінің күш-қуаты бітуге таяу қалғанын сезіп, кітапқа жалынышты үнмен тіл қатып:

– Достым, менің энергия көзім таусылып барады, мені электр сымына жалғашы, – деп өтінеді.

– Әне көрдің бе, батырым! Сен – әлсізсің, сенің күш-қуатың мен жігерің көп уақытқа жетпейді, – дейді кітап.

Кітаптың қайтарған жауабына айфон булығып, ыза болады да: «Әй, сені ме» деп тұра ұмтылады. Кітап сөреге қарай секіріп кетеді. Айфон сөніп-жанып қалың ұйқыға кетеді…