Қансонарда

Қансонар уақыты еді. Жаңа жауған қардың беті шимайланған оқушының дәптері секілді. Небір іздер жатыр. Анық бағыты бар жолдар аңшыға бірден-бір көмек болса, ит-құсқа қауіпті. Саятшылықты кәсіп етіп, серік еткен Рымқұл шал немересімен тау бөктерінде жүр. Түз тағысы қасқырдың ізін барлап, аңдып келеді. Қатпарлы асудан көтерілгенде дала жазық, құлан қашса құтылмас құлазыған кең екен. Айнала анық, айқын көрініп тұр. Із кескен аңшы жаңылмады. Аңшы мен бөрі бетпе-бет жолыға кетті. Аралары он бес метр. Күннің суықтығынан бүрсең қаққан бөрі айбат шеге алмай, шалдан бір мейірімділік күткендей еді. Шал қос ауыз мылтығын оқтап алып, қасқырды көздеп шүріппені басып қалды. Қатар атылған оқ зуылдап барып көк бөрінің сауырына тиді. Түз тағысы шыр көбелек айналып, шарқ ұрып барып құлады. Күмістей жылтыраған аппақ қар лезде субұрқақтай шашыраған қызыл қанға боялды. Шал аттан түсіп, қасқырды айнала жүріп қарады.

– Ойбу, балам, олжамыз өте арық екен, жә, терісін сыпырып алып, керегеге керіп қоямыз, – дегені сол еді, дауысы дірілдеген немересі:

– Ататай, мынауың жарамады, қалай дәтің шыдап аттың?! Жемтігін таба алмай жүрген ашқұрсақ бөрінің бөлтіріктерін ойладың ба?! Қарашы, аузы ашылып, көз ұшында бір тамшы жас ағыпты. Көк бөрінің көз жасына қалдың-ау? – деп ойындағысын іркілмей айтып салды, ал атасы үнсіз қалды.