Мейірімді аңшы

Биылғы қыс ызғарлы, өте суық болып тұр. Алатаудың бөктерінде қар көшіп, боран құйындап, қыс қаһарына мініп алған. Тауды мекендейтін аң-құстың тамақ тауып, қоректену қиынға соқты.

Тау етегінде Бидахмет аңшы тұрады. Аңшыдан басқа біраз түтін бар. Қарт аңшы бір күні жолда келе жатып, жолдан қасқырдың кішкентай бөлтірігін тауып алады. Аңшы: «Мына бөлтірік жолда неге жатыр, әлде қасқырдың өзі тастаған ба? «Мен өліп қалсам, бөлтірігім жетім қалмасын» деп тастап кеткен болар» деп ойлады. Сөйтіп, аңшы бөлтірікті үйіне әкеледі. Ата қасқырдың баласын бағып-қағып өсіреді. «Сырттан» деп бөлтірікке ат қояды.

Бір күні ата ауыз үйдің табалдырағына келіп жатқан, бір аяғынан қан тамып тұрған қоянды көреді. Аңшы қоянды алып, мата төселген жылы жерге жатқызып, аяғын дәкемен орайды. Біраз күн өткен соң қоянның аяғы жып-жылтыр болып жазылып кетеді. Қоянның аяғының жазылғанын көріп, аңшы шал қуанады. Осылайша аңшы, қоян және бөлтірік үшеуі тату-тәтті, бір отбасыдай болып өмір сүреді.